ബേസ്മെന്റിലെ ചുവന്ന ലൈറ്റ് ഒരു ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലെ മിന്നിമറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. 

ഹരിദാസിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിലിരുന്ന തോക്ക് അപ്പോഴും രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ ചൂണ്ടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇല്ല രാഹുൽ... എനിക്ക് നിന്നെ വെടിവെക്കാൻ കഴിയില്ല... നീ എന്റെ അനിയനെപ്പോലെയാണ്." 

ഹരിദാസിന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. 

"എനിക്കറിയാം സാർ. സാറിനെന്നെ വെടിവെക്കാനാവില്ലെന്ന്. ഇനിയിപ്പോ വെടിവെച്ചാലും, ഈ ബോംബ് പൊട്ടും. എന്റെ വിരൽ ഈ റിമോട്ടിൽ നിന്നും അയഞ്ഞാൽ പൊട്ടുന്ന രീതിയിലാണ് ഞാൻ ഇത് സെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്."

അതുകേട്ട് കസേരയിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ജേക്കബ് തരകൻ ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി.

 "എന്നെ വെറുതെ വിടെടാ... എന്റെ സ്വത്ത് മുഴുവൻ ഞാൻ നിനക്ക് എഴുതിത്തരാം... കോടികളുണ്ട് എന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ... എന്നെ കൊല്ലരുത്..."

രാഹുൽ പുച്ഛത്തോടെ ആ കോടീശ്വരന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. 

"നിന്റെ ഈ കോടികൾ കൊണ്ട് പതിനഞ്ച് വർഷം മുൻപ് കത്തിക്കരിഞ്ഞ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ജീവൻ തിരികെ നൽകാൻ നിനക്ക് കഴിയുമോടാ? നിന്റെയൊക്കെ അത്യാഗ്രഹത്തിന് ഇരയായത് അച്ഛനും അമ്മയുമില്ലാത്ത കുറെ പാവം കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്നു. അവരോട് നീ ഈ കരുണ കാണിച്ചോ?"

രാഹുലിന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ജേക്കബ് തരകന്റെ ശബ്ദം നിലച്ചുപോയി.

പെട്ടെന്ന് രാഹുൽ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ചെറിയൊരു പെൻഡ്രൈവ് ഹരിദാസിന് നേരെ എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. 

ഹരിദാസ് അത് ക്യാച്ച് ചെയ്തു.

"ഇതിൽ എല്ലാ തെളിവുകളുമുണ്ട് സാർ." 

രാഹുൽ പറഞ്ഞു.

 "ഈ അവയവക്കടത്തിന്റെ ബാങ്ക് രേഖകൾ, വീഡിയോകൾ, വോയിസ് ക്ലിപ്പുകൾ... എല്ലാം. ഈ സത്യങ്ങൾ ലോകം അറിയണം. അതിന് സാർ ജീവനോടെ ഇരുന്നേ മതിയാകൂ."

"സാറിനിനി പുറത്തുപോകാം... സമയം തീരാറായി." രാഹുൽ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

"ഇല്ല രാഹുൽ, ഞാൻ നിന്നെയും കൊണ്ടേ പോകൂ..." ഹരിദാസ് മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ ആഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന് രാഹുൽ ആ പഴയ ഇരുമ്പുരയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, ഇമ്മാനുവേലായി അലറി: 

"മാറിനിൽക്ക് സാർ! എന്റെ ഈ കത്തിക്കരിഞ്ഞ മുഖവുമായി ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരു കുറ്റവാളിയായി ജയിലിൽ കിടക്കാൻ എനിക്ക് മനസ്സില്ല. എന്റെ ലക്ഷ്യം ഇതാണ്. എന്റെ നീതി ഇതാണ്. ഇവിടെ വെച്ചുതന്നെ ഇതെല്ലാം അവസാനിക്കണം!"

ആ വാക്കുകളിലെ ദൃഢനിശ്ചയം ഹരിദാസിനെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. രാഹുൽ അവസാനമായി ഹരിദാസിനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. കാക്കി യൂണിഫോമിട്ട ഒരു പോലീസുകാരനായല്ല, 15 വർഷം മുൻപ് നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഇമ്മാനുവേലെന്ന അനാഥപ്പയ്യനായി.

00:15... 00:14...

ഹരിദാസ് തിരിഞ്ഞോടി. ബേസ്മെന്റിന്റെ പടവുകൾ രണ്ടെണ്ണം വെച്ച് ചാടിക്കയറി അയാൾ പുറത്തേക്ക് കുതിച്ചു. 

ആ പഴയ അനാഥാലയത്തിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് അയാൾ ഓടിയെത്തിയതും വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ആ കെട്ടിടം ഒന്നാകെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു!

സ്ഫോടനത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഹരിദാസ് ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുവീണു.

 ആ പഴയ അനാഥാലയം വീണ്ടും ഒരു അഗ്നിഗോളമായി മാറി. ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്ന തീജ്വാലകളിലേക്ക് നോക്കി, മഴയത്ത് ഹരിദാസ് മരവിച്ചു കിടന്നു. ജേക്കബ് തരകൻ എന്ന മഹാപാപിയോടൊപ്പം, ഇമ്മാനുവേൽ എന്ന പ്രതികാരദാഹിയും ആ തീയിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങി.

ഹരിദാസ് തന്റെ ക്യാബിനിൽ ഇരിക്കുകയാണ്. മുന്നിലെ ടിവിയിൽ ന്യൂസ് ചാനലുകളിൽ വാർത്ത വരുന്നുണ്ട്. ജേക്കബ് തരകന്റെ കോടികളുടെ സാമ്രാജ്യം സർക്കാർ കണ്ടുകെട്ടിയിരിക്കുന്നു. 

അവയവക്കടത്തിൽ പങ്കുള്ള ഉന്നതർ ഓരോരുത്തരായി അറസ്റ്റിലാകുന്നു. 

രാഹുൽ നൽകിയ ആ പെൻഡ്രൈവിലെ തെളിവുകൾ കേരളത്തെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ നടുക്കിയിരുന്നു.

ഹരിദാസ് തന്റെ മുന്നിലിരുന്ന ഫയൽ മടക്കിവെച്ചു. അതിന് പുറത്ത് ചുവന്ന മഷിയിൽ

എന്ന് സീൽ പതിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു അനാഥപ്പയ്യൻ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിരിച്ചുവന്ന് പ്രതികാരം ചെയ്തു എന്ന സത്യം ലോകം അറിഞ്ഞില്ല.

 പകരം, പോലീസ് രേഖകളിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതപ്പെട്ടു: 

തന്റെ സുഹൃത്തിന്, തന്റെ കീഴിൽ ജോലി ചെയ്ത ആ മിടുക്കനായ പോലീസുകാരന് ഹരിദാസ് നൽകിയ അവസാനത്തെ സമ്മാനമായിരുന്നു അത്.

ക്യാബിന്റെ ഭിത്തിയിൽ, പൂമാല ചാർത്തിയ രാഹുലിന്റെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് ഹരിദാസ് നോക്കി. അയാൾ പതുക്കെ തന്റെ മേശവലിപ്പ് തുറന്നു. 

അതിൽ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുണ്ടായിരുന്നു. ആ കവറിനുള്ളിൽ, ഒടുവിലായി രാഹുൽ അയാൾക്ക് നൽകിയ ചോര പുരണ്ട ആ ബൈബിൾ വാക്യം ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു:

എല്ലാം തുടങ്ങിയത് ആ അനാഥാലയത്തിലെ തീയിലാണ്, എല്ലാം അവസാനിച്ചതും അതേ തീയിൽ തന്നെ. 

ഹരിദാസ് ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ വലിപ്പടച്ചു. രക്തം കൊണ്ട് എഴുതപ്പെട്ട ആ പ്രതികാരത്തിന്റെ കഥ അവിടെ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.