കഴുത്തിന് പിന്നിലൂടെ കടന്നുപോയ ആ തണുത്ത ശ്വാസം ഹരിദാസിനെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മരവിപ്പിച്ചു. 

സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ അയാൾ, തന്റെ മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു.

ആരുമില്ല! ആ ക്യാബിനിൽ അയാളും മരിച്ചുകിടക്കുന്ന ഡോക്ടർ വർഗീസും മാത്രം.

നിമിഷങ്ങൾക്കകം ജനറേറ്റർ ഓൺ ആയി. ക്യാബിനിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒരുമിച്ച് പ്രകാശിച്ചു. 

മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന കൊടുംതണുപ്പ് പതിയെ മാറുന്നതായി ഹരിദാസിന് തോന്നി. 

പക്ഷേ അയാളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് സാധാരണ ഗതിയിലാകാൻ സമയമെടുത്തു. 

അടച്ചിട്ട ആ മുറിയിൽ തനിക്കൊപ്പം മറ്റാരോ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന സത്യം അയാളുടെ യുക്തിയെയും ധൈര്യത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്തു.

"ആ പഴയ രഹസ്യം..." 

ഹരിദാസ് ആ അജ്ഞാതൻ മന്ത്രിച്ച വാക്കുകൾ ഓർത്തെടുത്തു. 

എന്താണത്?

അയാൾ ക്യാബിനിലാകെ പരതാൻ തുടങ്ങി. 

ഡോക്ടർ വർഗീസിന്റെ മേശവലിപ്പുകൾ അയാൾ വേഗത്തിൽ വലിച്ചു തുറന്നു. 

മെഡിക്കൽ ഫയലുകൾക്കും കുറിപ്പടികൾക്കുമിടയിൽ അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. 

പെട്ടെന്നാണ് ഡോക്ടർ മരിച്ചുകിടക്കുന്ന കസേരയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഭിത്തിയിലുള്ള വലിയൊരു പെയിന്റിംഗ് ഹരിദാസിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.

അത് നേരിയ തോതിൽ ചരിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.

ഹരിദാസ് ആ പെയിന്റിംഗ് മാറ്റി നോക്കി. അതിന് പിന്നിലായി ഒരു ചെറിയ വാൾ സേഫ് (Wall Safe)!

അത് തുറക്കാൻ പാസ്‌വേഡ് വേണം. ഹരിദാസ് ചുറ്റും നോക്കി. ഡോക്ടറുടെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഡയറിക്കുള്ളിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ പഴയൊരു ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ഡോക്ടർ, തോമസ് കുരുവിള, രാമചന്ദ്രൻ മാസ്റ്റർ എന്നിവർ ഒരു കെട്ടിടത്തിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ചിത്രം. 

അതിന് താഴെ ഒരു തീയതി എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു: **12-08-2008**. 

അനാഥാലയത്തിന് തീപിടിച്ച ദിവസം!

ഹരിദാസ് ആ നമ്പറുകൾ (120808) സേഫിൽ അമർത്തി. നേർത്തൊരു ശബ്ദത്തോടെ ആ ലോക്കർ തുറന്നു.

അതിനകത്ത് പൊടിപിടിച്ച ഒരു ബ്രൗൺ കവർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഹരിദാസ് അത് തുറന്ന് അതിലെ കടലാസുകൾ പുറത്തെടുത്തു. 

അതൊരു പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം റിപ്പോർട്ടായിരുന്നു. 15 വർഷം മുൻപ് കത്തിക്കരിഞ്ഞ നിലയിൽ കിട്ടിയ ആ കുട്ടിയുടെ ഒറിജിനൽ റിപ്പോർട്ട്!

അതിലെ വിവരങ്ങൾ വായിച്ച ഹരിദാസിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. തന്റെ സർവീസിലിന്നുവരെ ഇത്രയും വലിയൊരു ക്രൂരത അയാൾ കണ്ടിരുന്നില്ല.

ആ കുട്ടി മരിച്ചത് തീപിടുത്തത്തിലായിരുന്നില്ല! തീപിടിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ ആ കുട്ടിയുടെ രണ്ട് വൃക്കകളും ശരീരത്തിൽ നിന്നും മാറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.

അവയവക്കടത്ത്!

അനാഥരായ കുട്ടികളെ ഉപയോഗിച്ച് ഈ മൂവർസംഘം നടത്തിയ ക്രൂരമായ ബിസിനസ്സ്.

ഈ സത്യം പുറത്തറിയാതിരിക്കാനാണ് അവർ അനാഥാലയത്തിന് തീയിട്ടത്.

ഫയലിന്റെ അവസാന പേജിൽ ഡോക്ടർ വർഗീസിന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കയ്യക്ഷരത്തിലുള്ള ഒരു കുറിപ്പുണ്ടായിരുന്നു:

"ഞങ്ങൾ അന്ന് കത്തിച്ചത് ഇമ്മാനുവേലിനെ ആയിരുന്നില്ല. അവൻ അന്ന് രാത്രി അവിടെനിന്നും രക്ഷപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളുടെ ക്രൂരതയ്ക്ക് സാക്ഷിയായ ഒരേയൊരുവൻ. അവനെ കണ്ടെത്താൻ ഞങ്ങൾക്കായില്ല. പക്ഷേ, ഈ അവയവങ്ങൾ വിദേശത്തേക്ക് കടത്തിയ, ഞങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ആ നാലാമൻ ആരാണെന്ന് ഇമ്മാനുവേലിന് അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ അവനത് അന്വേഷിച്ച് വരും..."

നാലാമതൊരാൾ കൂടി ഉണ്ടെന്നോ? 

ഹരിദാസ് ആകാംക്ഷയോടെ ആ പേജിന്റെ താഴേക്ക് നോക്കി.

അവിടെ ആ നാലാമന്റെ പേര് എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. 

എന്നാൽ ആ പേരിന് മുകളിൽ ആരുടെയോ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചൂടുള്ള പുതിയ ചോര പുരട്ടി ആ പേര് മായ്ച്ചു കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു!

കൊലയാളി കുറച്ചുമിനിറ്റുകൾക്ക് മുൻപ് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു! ഡോക്ടറെ കൊന്ന ശേഷം, ആ ഫയലിലെ പേര് മായ്ക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവൻ ഇവിടെ കാത്തുനിന്നത്.

പെട്ടെന്ന് ഹരിദാസിന്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന വാക്കി-ടോക്കി ശബ്ദിച്ചു.

 പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും എസ്.ഐ ആണ്.

"ഹലോ സാർ... കേൾക്കാമോ?" എസ്.ഐയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഭ്രാന്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

"പറയൂ എസ്.ഐ..."

"സാർ, ആ സെമിത്തേരിയിലെ പഴയ കാവൽക്കാരനെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ അന്വേഷിച്ചില്ലേ? സാർ, ആ സെമിത്തേരിയുടെ യഥാർത്ഥ കാവൽക്കാരൻ രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് ഹൃദയാഘാതം വന്ന് മരിച്ചുപോയി! സാർ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം അവിടെ വെച്ച് സംസാരിച്ച ആ വൃദ്ധൻ ആരാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പിടിയുമില്ല!"

ഹരിദാസിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ വാക്കി-ടോക്കി താഴേക്ക് വീണു. മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ തന്റെ തൊട്ടുമുന്നിൽ, ആ കല്ലറയ്ക്ക് സമീപം നിന്നുകൊണ്ട് തന്നോട് സംസാരിച്ചത്... 

അതൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നില്ലേ? അതോ കൊലയാളി തന്നോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നോ?