👁️ Loading views...

29 വയസ്സുകാരനായ മിഥുൻ തന്റെ പഴയ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫറായി എത്തുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ഓർമ്മകളുണ്ടായിരുന്നു.

 ബാല്യകാലത്ത് അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമൊപ്പം ആ ഗ്രാമം വിട്ടുപോയതാണ്. 

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിരികെ എത്തുമ്പോൾ ഗ്രാമം വല്ലാതെ മാറിയിരുന്നു. 

വലിയ ടാറിട്ട റോഡുകൾ, പുതിയ കെട്ടിടങ്ങൾ, എന്നാൽ പഴയ ആ വലിയ കരിമ്പനകളും കാടുകളും ഇന്നും അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

തന്റെ പഴയ വീടിന്റെ ഓർമ്മകൾ അവനിൽ വലിയൊരു ആവേശം നിറച്ചു.

ഓഫീസിലെ പുതിയ ജോലിയിലെ ആദ്യദിവസങ്ങളിൽ തന്നെ മിഥുൻ ആ ഗ്രാമവുമായി ഇണങ്ങിചേർന്നു. 

എങ്കിലും എന്തോ ഒരു അപരിചിതത്വം അവനെ അലട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ ആ വഴികളിലൂടെയുള്ള യാത്ര അവനെ ഒരു വല്ലാത്ത ഏകാന്തതയിലേക്ക് നയിച്ചു. 

വലിയ കാടും കുറ്റിക്കാടുകളും നിറഞ്ഞ ആ പാതകൾ സന്ധ്യ കഴിയുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലാകും.

ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം 6:30-ഓടെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുകയായിരുന്നു മിഥുൻ.

 ചാത്തന്നൂർ കുളിക്കട വിൻറെ  അടുത്തുകൂടി കടന്നുപോകുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവൻ ബൈക്ക് നിർത്തി. 

കുളത്തിനടുത്തുനിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ നേർത്ത ചിരിശബ്ദം! അവൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കി. ആരുമില്ല. 

പനയോലകൾ കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന ശബ്ദമായിരിക്കും എന്ന് കരുതി അവൻ യാത്ര തുടർന്നു. 

പക്ഷേ, ആ ചിരി അവന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം നിറച്ചിരുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം ഓഫീസിൽ വെച്ച് മായ, കണ്ണൻ, ഡേവിഡ് എന്നിവരോട് മിഥുൻ ഈ സംഭവം പറഞ്ഞു. 

അവരെല്ലാവരും ഭയത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. "മിഥുൻ, ആ വഴിയിലൂടെ വൈകുന്നേരം ആറ് മണി കഴിഞ്ഞാൽ പോകുന്നത് അത്ര നല്ലതല്ല," കണ്ണൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. 

ആ കുളിക്കടയിൽ പണ്ട് ഒരു പെൺകുട്ടി ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തിൽ തൂങ്ങി മരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, അന്ന് മുതൽ അവളുടെ ആത്മാവ് അവിടെയുണ്ടെന്നുമാണ് നാട്ടുകാരുടെ വിശ്വാസമെന്ന് മായ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

ഡേവിഡ് ഒരു സംഭവം ഓർത്തെടുത്തു. 

ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷാ ഡ്രൈവർ അർദ്ധരാത്രി അതുവഴി പോകുമ്പോൾ മുന്നിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടി ചാടി. 

വണ്ടി നിയന്ത്രണം വിട്ടു മറിഞ്ഞു. ഭാഗ്യത്തിന് ഡ്രൈവർ രക്ഷപ്പെട്ടു, പക്ഷേ ആ കാഴ്ച കണ്ട ശേഷം അയാൾക്ക് ഭ്രാന്തായി. 

"ഇതൊന്നും വെറും കെട്ടുകഥകളല്ല മിഥുൻ, ആ വഴിയിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്," ഡേവിഡ് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

 മിഥുൻ അത് തമാശയായി തള്ളിക്കളഞ്ഞെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് പിടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ചില ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം മിഥുൻ തന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ വണ്ടിയെടുത്ത് അത്യാവശ്യത്തിന് പുറത്തിറങ്ങി.

 മടക്കയാത്രയിൽ സമയം വൈകി. ചാത്തന്നൂർ കുളിക്കടയുടെ അടുത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ സമയം 6:15. പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. 

അവളുടെ വസ്ത്രം കീറിയതും, മുഖം മുടി കൊണ്ട് മൂടിയതുമായിരുന്നു. 

അവൾ കൈ നീട്ടി വണ്ടി നിർത്താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

മിഥുൻ വണ്ടി നിർത്തിയില്ല.

 പക്ഷേ, വണ്ടിയിൽ ഇരുന്ന് അവൻ ശരിക്കും പേടിച്ചുപോയിരുന്നു. 

കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ ആ പെൺകുട്ടി റോഡിന്റെ നടുവിൽ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നു. വണ്ടി വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു പോകുമ്പോഴും തന്റെ പിന്നിൽ ആരോ ഇരിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി. 

വിയർത്തുകുളിച്ചാണ് അവൻ വീട്ടിലെത്തിയത്. അന്ന് രാത്രി അവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ആ ചിരിയും ആ പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപവും അവന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. 

എന്തിനാണ് ആ ആത്മാവ് അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നത്? സത്യം എന്താണ്? മിഥുൻ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 

തന്റെ പഴയ ഗ്രാമത്തിലെ നാട്ടുകാരിൽ നിന്ന് വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.

അവൻ പഞ്ചായത്ത് ഓഫീസിലും പഴയ ലൈബ്രറികളിലും പോയി പരിശോധന നടത്തി.

 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ആ കുളത്തിനടുത്ത് നടന്ന മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ പേപ്പറുകളിൽ തിരഞ്ഞു. 

ഒടുവിൽ, ഒരു പഴയ ദിനപത്രത്തിൽ ഒരു ചെറിയ വാർത്ത അവന് ലഭിച്ചു. 

"ചാത്തന്നൂർ കുളക്കടവിൽ കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിനിയെ മരിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി."

ആ വാർത്തയിൽ ഒരുപാട് പൊരുത്തക്കേടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര് 'ആര്യ' എന്നായിരുന്നു. 

അത് ആത്മഹത്യയാണെന്നാണ് പൊലീസ് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തതെങ്കിലും, ഗ്രാമത്തിലുള്ളവർക്ക് അതിൽ സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.

 മരിക്കുന്നതിന് തലേദിവസം അവൾ ആരോടോ സംസാരിക്കുന്നത് ചിലർ കണ്ടിരുന്നു.

അന്ന് ആര്യയുടെ മരണസമയത്ത് സ്ഥലത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരാളെ മിഥുൻ കണ്ടെത്തി.

 ഇപ്പോൾ അറുപതുകളിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ. 

അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "അത് ആത്മഹത്യയായിരുന്നില്ല മിഥുൻ, അതൊരു കൊലപാതകമായിരുന്നു." മിഥുന്റെ രക്തം തണുത്തുപോയി.

 "ആരായിരുന്നു ആ കൊലപാതകി?" അവൻ ചോദിച്ചു.

ആ വൃദ്ധൻ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ഗ്രാമത്തിലെ പ്രമാണി ആയിരുന്ന ഒരാളാണ് ആര്യയെ ഇല്ലാതാക്കിയത്. 

താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് പുറത്തറിയുമെന്ന് പേടിച്ചാണ് അയാൾ ആര്യയെ കൊലപ്പെടുത്തി ആ കുളത്തിനടുത്തുള്ള മരത്തിൽ തൂക്കിക്കൊന്നത്.

 പിന്നീട് സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് അത് ആത്മഹത്യയാക്കി മാറ്റി.

കൊലപാതകിക്ക് ഇന്നും ശിക്ഷ ലഭിച്ചിട്ടില്ല. 

മറിച്ച്, അയാൾ ഇപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ വലിയൊരു നേതാവാണ്. 

ആര്യയുടെ ആത്മാവ് ശാന്തമാകാത്തതിന്റെ കാരണം, നീതി ലഭിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ്.

 മിഥുന് ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി. 

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ചിരിയും മുന്നിൽ ചാടുന്നതുമെല്ലാം തന്റെ വേദനയും നീതിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള നിലവിളിയുമാണ്.

മിഥുൻ തീരുമാനിച്ചു, എന്തുതന്നെയായാലും സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം. 

ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയായ ആളെ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ എത്തിക്കണം. 

പിറ്റേദിവസം തന്നെ മിഥുൻ പൊലീസിൽ പുതിയ തെളിവുകൾ സമർപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 

ആ രാത്രി അവൻ വീണ്ടും ആ വഴിയിലൂടെ പോയി. 

ഇത്തവണ അവന് പേടി തോന്നിയില്ല, പകരം ഒരു ദൃഢനിശ്ചയം മാത്രമായിരുന്നു.

കുളിക്കടയ്ക്ക് അരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും ആ ചിരി കേട്ടു. ഇത്തവണ അത് വേദനയുടേതല്ല, നന്ദിയുടേതായിരുന്നു.

 വണ്ടിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി ആ മരത്തിന് നേരെ നോക്കി മിഥുൻ പറഞ്ഞു,

 "നീ നീതി കിട്ടാൻ പോവുകയാണ്." ആ രാത്രിയോടെ ആ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ആ ശപിക്കപ്പെട്ട ചിരി എന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോയി.

 പക്ഷേ, ഇന്നും വൈകുന്നേരം 6 മണിക്ക് ശേഷം ആരും ആ കുളിക്കടയിലൂടെ പോകാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല, ആ ചരിത്രം ഇന്നും അവിടെ ഒരു മൗനമായി തുടരുന്നു.