👁️ Loading views...

കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വർഷമായി നവീന്റെ ജീവിതം വളരെ വേഗത്തിലായിരുന്നു. 

പഠനം കഴിഞ്ഞ് അപ്രതീക്ഷിതമായി ലഭിച്ച ജോലി, അച്ഛൻ അരവിന്ദും അമ്മ ജീനയും അനിയത്തി നയനയും അടങ്ങുന്ന അവന്റെ ചെറിയ കുടുംബത്തിന് നൽകിയ സന്തോഷം ചെറുതല്ലായിരുന്നു. 

എന്നാൽ, ജീവിതം സുഗമമായി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴാണ് വീട്ടുകാർ ആ തീരുമാനമെടുത്തത്: 

നവീന്റെ വിവാഹം.

ആദ്യമൊക്കെ മടി കാണിച്ചെങ്കിലും, ഒടുവിൽ അവൻ സമ്മതിച്ചു.

 അപ്രകാരം ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള ഒരു വീട്ടിലേക്ക് അവർ വിവാഹാലോചനയുമായി പുറപ്പെട്ടു. 

വഴിനീളെ നവീൻ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു; താൻ കാണാൻ പോകുന്ന ആ പെൺകുട്ടി എങ്ങനെയായിരിക്കും? 

അവരുടെ സ്വഭാവം, ഇഷ്ടങ്ങൾ, കാഴ്ചപ്പാടുകൾ... എല്ലാം അവന്റെ മനസ്സിൽ നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തി.

നിധിയുടെ വീട് മനോഹരമായിരുന്നു. പച്ചപ്പും ശാന്തതയും നിറഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം. 

നവീനും അച്ഛനും അമ്മയും നയനയും അവിടേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ, നിധിയുടെ വീട്ടുകാരും അവരെ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു. 

പരസ്പരമുള്ള കുശലാന്വേഷണങ്ങൾക്കും അൽപ്പനേരത്തെ മൗനത്തിനും ശേഷം, കാര്യങ്ങൾ വിവാഹാലോചനയിലേക്ക് നീങ്ങി.

"നിധി മോൾ വരും, എന്നിട്ട് തീരുമാനിക്കാമല്ലോ," നിധിയുടെ അച്ഛൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

ആ നിമിഷം നവീന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അല്പം കൂടി. ഹാളിൽ എല്ലാവരും മൗനമായിരുന്നപ്പോൾ, അകത്തളത്തിൽ നിന്ന് ആരവം ഉയർന്നു.

 നിധിയുടെ അനിയത്തി അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരികയാണ്.

നവീൻ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി. 

പതുക്കെ ഹാളിലേക്ക് കടന്നുവന്ന നിധിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവനൊരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. 

അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിഗൂഢത ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ നാണമായിരുന്നോ, അതോ ആ കൂടിക്കാഴ്ചയുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ എന്തോ ഒളിച്ചുവെക്കുന്നതുപോലെയോ?

നവീൻ നിധിയെ നോക്കി ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു. നിധി തിരികെ പ്രതികരിച്ചില്ലെങ്കിലും, അവൾ നവീനെ ദീർഘനേരം ഒന്നു നോക്കി. 

ആ നോട്ടത്തിൽ നവീന് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി. എന്താണ് ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം? ഇനിയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ എന്താണ് കാത്തുവെച്ചിരിക്കുന്നത്?

ഒരു 6 മാസത്തിന് ശേഷം നിധിയും നവീനും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം വളരെ ഭംഗിയായി നടന്നു. ആ ആറു മാസത്തെ ഇടവേളയിൽ, ഫോൺ കോളുകളിലൂടെയും ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചകളിലൂടെയും അവർ തമ്മിൽ വലിയൊരു സ്നേഹബന്ധം ഉടലെടുത്തിരുന്നു.

 ഒരു സ്വപ്നം പോലെ ആ നാളുകൾ കടന്നുപോയി.

വിവാഹശേഷം നവീന്റെ വീട്ടിലെത്തിയ ആദ്യത്തെ രാവിലെ, നിധി അല്പം വൈകിയാണ് എഴുന്നേറ്റത്. 

പുതിയ സാഹചര്യവും ക്ഷീണവും ഒക്കെയായതുകൊണ്ട് അതൊരു സ്വാഭാവികമായ കാര്യമായിരുന്നു.

 എന്നാൽ, താഴെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ഭയം തോന്നി.

വേഗത്തിൽ വേഷം മാറി താഴേക്ക് ചെന്ന നിധി കണ്ടത് അടുക്കളയിൽ പണിയെടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അമ്മായി അമ്മ ജീനയെയാണ്. 

നിധി എത്തിയതും ജീന ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി, എന്നിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ വീണ്ടും ജോലിയിൽ മുഴുകി.

"അമ്മേ, ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ഇത്രയും വൈകിയോ? സോറി അമ്മേ, ഞാൻ ഇപ്പൊ സഹായിക്കാം," നിധി അല്പം പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു.

ജീന ചെറുതായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു, പക്ഷെ ആ ചിരിയിൽ ഊഷ്മളത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "അതൊക്കെ പോട്ടെ നിധി, നീ പോയി കാപ്പി കുടിക്ക്. 

ഇനി ഇതൊക്കെ നിന്റെ ചുമതലയാണല്ലോ," ജീന പറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ വലിയൊരു അർത്ഥം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിധി ഒരു മാറ്റം കണ്ടു. താൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ വൈകിയതിൽ അമ്മയ്ക്ക് തീരെ താല്പര്യമില്ലെന്ന് നിധിക്ക് വ്യക്തമായി.

 തങ്ങളുടെ പ്രണയകാലത്ത് നവീൻ പറഞ്ഞിരുന്ന അമ്മയല്ല, ഇപ്പോൾ തനിക്ക് മുൻപിലുള്ളത് എന്ന് നിധിക്ക് തോന്നി.

നവീൻ താഴേക്ക് വരുമ്പോൾ കാണുന്നത് നിധി നിശബ്ദമായി അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുന്നതാണ്.

 അമ്മയാകട്ടെ ഒരു അസ്വസ്ഥതയോടെ പെരുമാറുന്നു. അമ്മായി അമ്മയും മരുമകളും തമ്മിലുള്ള ചെറിയൊരു വിള്ളൽ അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

 ആ വീടിന്റെ ശാന്തതയ്ക്കുള്ളിൽ എന്തോ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് നിധി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾ പിന്നിട്ടു. ആദ്യത്തെ ആ ചെറിയ മൗനം പതിയെ ഗൗരവമായ ഒരു മൗനത്തിലേക്ക് മാറി.

 നിധി എത്രയൊക്കെ സന്തോഷത്തോടെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചാലും, ജീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ അതൊന്നും മതിയാകുന്നില്ല എന്നൊരു ഭാവം നിധിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ, നിധി ഉണ്ടാക്കിയ സാമ്പാറിൽ ഉപ്പ് കുറവാണെന്ന ഒറ്റ കാരണത്താൽ ജീന അത് മുഴുവൻ കളഞ്ഞു.

"എന്താ അമ്മേ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്? ഞാൻ കുറെ സമയം എടുത്താണ് അത് വെച്ചത്," നിധി സങ്കടത്തോടെ ചോദിച്ചു.

ജീന മറുപടി നൽകി, "വീട്ടിൽ ഒരു മരുമകൾ വന്നാൽ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം കൂടി നിൽക്കണം, അല്ലാതെ ഇങ്ങനെയുള്ള രുചിയില്ലാത്ത ഭക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി വെക്കാനല്ല. 

നിന്റെ വീട്ടിൽ ഇതൊക്കെയാണോ പഠിപ്പിച്ചത്?"

നിധിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. നവീൻ ഇതൊന്നും അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

 ജോലിക്ക് പോയി വൈകുന്നേരം തിരികെ എത്തുമ്പോൾ, താൻ അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷത്തോടെയിരിക്കണം എന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 അതുകൊണ്ട് തന്നെ നിധി സ്വന്തം സങ്കടങ്ങൾ അവനോട് പറയാൻ മടിച്ചു.

എന്നാൽ, ജീനയുടെ സ്വഭാവം അതുകൊണ്ട് അവസാനിച്ചില്ല. 

നവീൻ അനിയത്തി നയനയുമായി സംസാരിക്കുമ്പോഴോ തമാശ പറയുമ്പോഴോ ഒക്കെ ജീന ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് എന്തെങ്കിലും കുറ്റങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും.

അന്ന് രാത്രി, നവീൻ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ അവന് വലിയൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. 

ഭക്ഷണം ടേബിളിൽ ഇല്ല. നിധി തളർന്ന് കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നു. ജീന മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. 

നവീൻ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, നിധി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്നാൽ അവന് മനസ്സിലായിരുന്നു, ഈ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം അവക്ക് അനുകൂലമല്ല എന്ന്.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ജീന വീണ്ടും അടുക്കളയിൽ കയറി. നിധിക്ക് ഒരുകാര്യത്തിൽ തീരുമാനമായി 

ഇനി ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ സഹിച്ചാൽ താൻ തോറ്റു പോകും. അവൾ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു; ഇനിയൊരു മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.

ജീനയുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും കൂടിവരികയായിരുന്നു. 

അന്ന് വൈകുന്നേരം നവീൻ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം വല്ലാതെ മുറുക്കത്തിലായിരുന്നു.

ജീന പതിവുപോലെ തുടങ്ങിവെച്ചു, "നിന്റെ ഭാര്യക്ക് ഇവിടുത്തെ പണികളൊന്നും ശരിയാകുന്നില്ല. 

വെറുതെ സമയം കളയുകയാ. വീട്ടിൽ ഒരു പണി എടുക്കാൻ പോലും അറിയില്ലാത്തവളെയാണോ നീ കല്യാണം കഴിച്ചത്?"

നവീൻ ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ നിധിയെ നോക്കി. സാധാരണ നിധി തലകുനിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് പതിവ്. 

എന്നാൽ ഇന്ന്, അവൾ തലയുയർത്തി ജീനയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളിലെ ഭാവം മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

"അമ്മേ," നിധിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ നല്ല ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "പണി എടുക്കാൻ അറിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ഇവിടെ എടുക്കുന്ന പണികളൊന്നും ആർക്കും തൃപ്തി വരാത്തതുകൊണ്ടാണ്. 

എന്നും രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് അമ്മ കാണുന്നുണ്ടല്ലോ. എന്നിട്ടും മനഃപൂർവം തെറ്റ് കണ്ടെത്തുന്നത് അമ്മയുടെ ഒരു സ്വഭാവമായി മാറിയിരിക്കുന്നു."

ജീന ഒന്ന് ഞെട്ടിപ്പോയി. മരുമകൾ തന്നോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമെന്ന് അവർ കരുതിയതേയില്ല. 

"നീ എന്നോട് തിരിച്ചു സംസാരിക്കുകയാണോ?" ജീന അലറി.

നിധി ഒട്ടും പതറാതെ തുടർന്നു, 

"അതെ അമ്മേ, പറയേണ്ട കാര്യം പറയേണ്ട സമയത്ത് തന്നെ പറയണം. നവീൻ എന്നെ കല്യാണം കഴിച്ചത് ഈ വീടിന്റെ അടിമയാകാനല്ല, 

മറിച്ച് പങ്കാളിയാകാനാണ്. വീട്ടുപണികൾക്ക് ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.

 അല്ലാതെ മരുമകൾ മാത്രം പണിയെടുത്ത്, എന്നിട്ടും കുറ്റം കേൾക്കാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല."

അകത്ത് നിന്നും നയനയും അച്ഛൻ അരവിന്ദും പുറത്തേക്ക് വന്നു. ജീന ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 അവർ നവീനെ നോക്കി, "നവീൻ, കണ്ടില്ലേ ഇവളുടെ അഹങ്കാരം? നീ ഇതിനൊന്ന് മറുപടി പറയുന്നില്ലേ?"

നവീൻ നിധിയെയും അമ്മയെയും മാറി മാറി നോക്കി. 

അച്ഛൻ അരവിന്ദ് ഇടപെട്ടു, "അവർ പറയുന്നതിൽ ഒരു കാര്യമുണ്ട് ജീനാ. നിധി വന്നതിനുശേഷം ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാം കൃത്യമായിട്ടാണ് നടക്കുന്നത്.

 അനാവശ്യമായ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ നിർത്തിക്കൂടെ?"

ജീനയ്ക്ക് അത് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. താൻ എപ്പോഴും പറയുന്നതുപോലെ നടന്നിരുന്ന വീട്ടിൽ, ഇന്ന് താൻ ഒറ്റപ്പെട്ടതുപോലെ അവർക്ക് തോന്നി. 

നിധിയുടെ ഈ 'ചുട്ട മറുപടി' അവിടെ വലിയൊരു വിള്ളൽ വീഴ്ത്തിയിരുന്നു.

ജീന ദേഷ്യത്തോടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു പോയി. 

നിധി അപ്പോഴും ശാന്തമായി നിന്നു. ആ വീട്ടിൽ ഇന്ന് പുതിയൊരു മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.

നിധി അന്ന് കൊടുത്ത ചുട്ട മറുപടി ജീനയുടെ മനസ്സിൽ കനലായി എരിഞ്ഞു. തൻ്റെ വാക്കിന് താഴെ നിന്നിരുന്ന മരുമകൾ പെട്ടെന്ന് തലയുയർത്തിയത് അവർക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. 

നിധിയെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ താഴ്ത്തിക്കെട്ടാനും നവീന്റെ മുന്നിൽ മോശക്കാരിയാക്കാനും ജീന ഒരു പാര പണിതു.

അടുത്ത ദിവസം നവീൻ ജോലിക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങുമ്പോഴായിരുന്നു ജീനയുടെ നാടകം. 

അലമാരയിൽ വെച്ചിരുന്ന സ്വർണ്ണ മാല കാണാനില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ വലിയ ബഹളമുണ്ടാക്കി.

"എന്റെ മാല കാണാനില്ല! ഇന്നലെ വൈകുന്നേരം വരെ ഞാൻ ഊരി വെച്ചിരുന്നത് ഇവിടെയായിരുന്നു. 

പിന്നെ നിധി മാത്രമേ ഈ മുറിയിൽ വന്നിട്ടുള്ളൂ," ജീന കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

നവീൻ പകച്ചുപോയി. "അമ്മേ, നിധി അതൊന്നും ചെയ്യില്ല!"

"പിന്നെ ആരാ കൊണ്ടുപോയത്? മാല എടുത്തു വിറ്റോ അതോ നിന്റെ അമ്മായിയപ്പൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊടുത്തോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.

 പെട്ടെന്ന് ഒരുദിവസം വന്ന് ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ കയ്യിലെടുക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു," ജീന നിധിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

നിധി തകർന്നു പോയി. അവൾക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താൻ അടുക്കളയിലെ പണി കഴിഞ്ഞ് അലമാരയുടെ അടുത്തുപോലും പോയിട്ടില്ലെന്ന് നവീന് അറിയാമായിരുന്നു. 

പക്ഷേ ജീനയുടെ കള്ളക്കണ്ണീർ നവീനെ വല്ലാതെ ഉലച്ചു.

അച്ഛൻ അരവിന്ദ് അപ്പോഴും മൗനമായിരുന്നു.

 നവീൻ നിധിയെ നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. 

എന്നാൽ, ജീന തൻ്റെ സാരിയുടെ മടക്കിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ആ മാലയുടെ തിളക്കം നയനയുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടു. നയന അച്ഛനെ നോക്കി. 

അച്ഛൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, "ജീനാ, മാല കാണാനില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് പോലീസിൽ പരാതിപ്പെടാം.

 വീട്ടിലെല്ലാവരെയും ഒന്നു പരിശോധിക്കണം."

പോലീസിന്റെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ജീനയുടെ മുഖം വിളറി. 

താൻ പണിത പാര തിരിച്ചടിക്കുമെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. എന്നാൽ, നിധിയെ സംശയത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിർത്താൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. 

നവീനും കടുപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു.. മാലയുടെ കാര്യത്തിൽ മകൻ ഇത്രയും കടുപ്പത്തിലായിരിക്കുമെന്ന് അവർ കരുതിയില്ല. 

താൻ ചെയ്തത് വലിയ മണ്ടത്തരമായിപ്പോയെന്ന് ജീനയ്ക്ക് ബോധ്യമായി.

നയന അച്ഛൻ അരവിന്ദിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് എന്തോ രഹസ്യം പറഞ്ഞു. 

ഉടനെ അരവിന്ദ് ജീനയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.

"എന്താ ജീനാ, നീ ഒന്ന് സാരിയുടെ മടക്ക് പരിശോധിച്ചേ? മാല ചിലപ്പോൾ അവിടെ തന്നെ കാണും, നീ വെറുതെ സംശയിക്കുന്നതാ," അരവിന്ദ് ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ജീന തർക്കിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നവീൻ വല്ലാതെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കിയപ്പോൾ അവർ പതുക്കെ സാരിയുടെ മടക്ക് തുറന്നു.

 അതാ, എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ജീന ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ആ സ്വർണ്ണമാല നിലത്തേക്ക് വീണു!

മുറിയിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത. നവീന്റെ കണ്ണുകളിൽ അമ്പരപ്പും വേദനയും ഒരേപോലെ നിറഞ്ഞു. 

തൻ്റെ അമ്മ നിധിയെ കുടുക്കാൻ ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്യുമെന്ന് അവൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

നവീൻ നിധിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു മാറ്റി അവൻ പറഞ്ഞു: "നിധി, ഈ വീട്ടിൽ ഇനി നിനക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും സമാധാനം ലഭിക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. 

നിന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഒരിടത്തും നിന്നെ ഞാൻ ഇനി നിർത്താൻ പോകുന്നില്ല."

നവീൻ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല.

 അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ നിധിയുടെ സാധനങ്ങൾ എടുത്തു. "അമ്മേ, അമ്മ ചെയ്തത് വലിയ തെറ്റാണ്. 

ഒരു മരുമകളെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരിടത്ത് ഞങ്ങൾക്ക് തുടരാൻ കഴിയില്ല."

ജീന കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നവീൻ വഴങ്ങിയില്ല. അവൻ നിധിയെയും കൂട്ടി ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി. 

ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിൽ അവർ വാടകയ്ക്ക് ഒരു ചെറിയ വീട് കണ്ടെത്തി.

പുതിയ വീട്ടിലെ ആദ്യത്തെ ദിവസം, ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ പച്ചപ്പിലേക്ക് നോക്കി നവീൻ പറഞ്ഞു, "ഇവിടെ നമ്മുടെ ലോകം മാത്രമാണ്, നിധി.

 ഇനി സമാധാനത്തോടെ നമുക്ക് ജീവിക്കാം."

നിധി അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. കയ്യിലുള്ള വലിയ കെട്ടുകളല്ല, മറിച്ച് മനസ്സിലുണ്ടായ വലിയ ഭാരമാണ് ഇറക്കിവെച്ചത്. 

അമ്മായി അമ്മയുടെ ആ കുതന്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട്, അവർ തങ്ങളുടേതായ ഒരു കൊച്ചു ലോകം കെട്ടിപ്പടുത്തു.

സ്നേഹവും പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസവുമാണ് ദാമ്പത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമെന്ന് നവീനും നിധിയും മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.