👁️ Loading views...

അകലെയുള്ള മലനിരകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട, പച്ചപ്പും കതിർമണികളും നിറഞ്ഞ മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമമായിരുന്നു അശ്വതിയുടെ ലോകം.

 നാരായണന്റെയും ഭവാനിയുടെയും മൂത്ത മകൾ.

 സ്നേഹനിധിയായ അച്ഛൻ നാരായണൻ ഒരു ചെറിയ കർഷകനായിരുന്നു.

 അമ്മ ഭവാനി, വീട്ടുജോലികൾക്കിടയിലും അശ്വതിയുടെയും അനുജൻ രാഹുലിന്റെയും കുസൃതികൾക്ക് കൂട്ടുകാരിയായിരുന്നു. 

കാറ്റിൽ ആടിയുലയുന്ന തെങ്ങുകളും, പുഴയരികിലെ തണുത്ത മണ്ണും, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അച്ഛൻ കൊണ്ടുവരുന്ന മധുരപലഹാരങ്ങളും അശ്വതിയുടെ ബാല്യത്തെ മനോഹരമാക്കി. 

അവൾ പഠനത്തിൽ മിടുക്കിയായിരുന്നു

 തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ആ വലിയ നഗരത്തിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഓഫീസിൽ ജോലി ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു.

അശ്വതിക്ക് ഇരുപത്തിയൊന്ന് വയസ്സായപ്പോൾ നാരായണൻ അവൾക്കായി ഒരു വിവാഹാലോചന ഉറപ്പിച്ചു. രാജേഷ്. 

അന്ന് കണ്ടപ്പോൾ നല്ലവനായി തോന്നിയ രാജേഷ്, ഒരു ഇടത്തരം കുടുംബത്തിലെ മകനായിരുന്നു. 

അശ്വതിക്ക് തുടർപഠനത്തിന് താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അവസ്ഥയും അച്ഛന്റെ വാക്കും മാനിച്ച് അവൾ ആ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു.

 കണ്ണീരോടെയാണെങ്കിലും അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മനസ്സിൻ്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ, പുതിയൊരു ജീവിതം അവളെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് രാജേഷിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയ അശ്വതിയെ കാത്തിരുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ലോകമായിരുന്നു. 

അമ്മായിയമ്മ ഭാർഗവി അവിടുത്തെ ഭരണാധികാരിയായിരുന്നു. 

അച്ഛൻ ഗോപി ഭാർഗവിയുടെ വാക്കിന് മറുത്തൊന്നും പറയില്ല. 

അശ്വതിയുടെ ഓരോ ചലനവും ഭാർഗവി നിരീക്ഷിച്ചു. അവൾ ചെയ്യുന്ന ജോലികൾക്കെല്ലാം കുറ്റങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. 

ഭർത്താവ് രാജേഷ് അമ്മയുടെ മുന്നിൽ ഒരു നിസ്സഹായനായി മാറിനിന്നു.

 ഭാർഗവിയുടെ ക്രൂരതകൾ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് പ്രവർത്തികളിലേക്ക് മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അശ്വതിയുടെ ജീവിതം ആ വീട്ടിൽ ഒരു തടവുകാരിയെപ്പോലെയായി. 

ഭാർഗവി അവളെ മാനസികമായും ശാരീരികമായും ഉപദ്രവിച്ചു തുടങ്ങി. ചെറിയ തെറ്റുകൾക്ക് പോലും അവൾക്ക് ഭക്ഷണം നിഷേധിച്ചു.

 ഭർത്താവിനോട് പരാതി പറഞ്ഞപ്പോൾ, "അമ്മ അങ്ങനെയൊക്കെയാണ്, നീ സഹിക്കണം" എന്നൊറ്റ മറുപടി. പലപ്പോഴും അശ്വതി തന്റെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. 

അച്ഛൻ നാരായണൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുമെങ്കിലും, കുടുംബത്തിന്റെ മാനം ഭയന്ന് വീണ്ടും അവിടെത്തന്നെ തിരിച്ചയച്ചു 

ആ വീട്ടിലെ ഓരോ ദിവസവും അശ്വതിയെ ഉള്ളിൽ നിന്നും മാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

  ഭാർഗവിയുടെ ഓരോ നീക്കവും അവൾ സൂക്ഷ്മമായി പഠിച്ചു. 

ഭാർഗവിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് തന്റെ അധികാരവും, ആരെയും വകവയ്ക്കാത്ത സ്വഭാവവുമാണെന്ന് അശ്വതി മനസ്സിലാക്കി. 

അവൾ പതിയെ ഭാർഗവിയുടെ ഭക്ഷണത്തിലും ദിനചര്യകളിലും ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിത്തുടങ്ങി. 

ഒരു ദിവസം ഭാർഗവിക്ക് ശാരീരികമായി വലിയ അസ്വസ്ഥതകൾ അനുഭവപ്പെട്ടു.

 ഡോക്ടർമാർക്ക് പോലും രോഗം കൃത്യമായി കണ്ടെത്താനായില്ല. ഭാർഗവി കിടപ്പിലായി. 

വീടിന്റെ ഭരണം അശ്വതിയുടെ കൈകളിലേക്ക് വന്നു. 

രാജേഷും ഗോപിയും അശ്വതിയുടെ സ്നേഹനിർഭരമായ പരിചരണത്തിൽ അതിശയിച്ചുപോയി. 

തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവളെ മരുമകൾ താലോലിക്കുന്നത് കണ്ട് അവർക്ക് നാണം തോന്നി.

ഭാർഗവിയുടെ കിടപ്പുമുറി ഇപ്പോൾ അശ്വതിയുടെ ലോകമാണ്. 

വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന ഭാർഗവിക്ക് മുന്നിൽ അശ്വതി ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ നിന്നു.

 പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് ഭാർഗവിക്ക് വേണ്ട മരുന്നുകൾ നൽകുന്നതും, അവരെ കുളിപ്പിക്കുന്നതും, വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിപ്പിക്കുന്നതും അശ്വതി തന്നെയായിരുന്നു. 

താൻ ഇത്രയധികം ക്രൂരത കാട്ടിയ മരുമകൾ, ഒരു പരാതിയും കൂടാതെ തനിക്ക് ശുശ്രൂഷ നൽകുന്നത് ഭാർഗവിയുടെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.

 കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് അശ്വതിയുടെ കൈപിടിക്കാൻ പലതവണ ഭാർഗവി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ആ നാണം അവളെ തടഞ്ഞു. 

ഓരോ തവണയും അശ്വതി പുഞ്ചിരിയോടെ ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ, ആ പുഞ്ചിരിക്ക് പിന്നിലെന്താണെന്ന് ഭാർഗവിക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല.

ഭാർഗവിയുടെ നില കൂടുതൽ വഷളായപ്പോൾ അവരെ നഗരത്തിലെ വലിയൊരു ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. 

പരിശോധനകൾക്ക് ശേഷം ഡോക്ടർ അശ്വതിയെയും രാജേഷിനെയും തന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിച്ചു.

 "അശ്വതിയുടെ കൃത്യസമയത്തുള്ള ഇടപെടലും ഭക്ഷണക്രമത്തിലെ ശ്രദ്ധയും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ രോഗം വളരെ ഗുരുതരമായേനെ. 

ഇപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രണവിധേയമാണ്. 

ഇത്രയും ശ്രദ്ധയോടെയുള്ള പരിചരണം അപൂർവ്വമാണ്," ഡോക്ടർ അശ്വതിയെ അഭിനന്ദിച്ചു. 

രാജേഷിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അശ്വതിയോടുള്ള ആദരവ് നിറഞ്ഞു. താൻ അന്ന് അവഗണിച്ച തന്റെ ഭാര്യയുടെ സ്നേഹവും കരുത്തും ഇന്ന് സ്വന്തം അമ്മയുടെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് രാജേഷ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയ ഭാർഗവി ഇപ്പോൾ പഴയതുപോലെ നടക്കാനോ സംസാരിക്കാനോ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. 

അശ്വതിയുടെ സദാസമയമുള്ള ശുശ്രൂഷയും പരിചരണവും അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടാൻ തുടങ്ങി. 

ഒരു ദിവസം രാത്രി, മുറിയിൽ അശ്വതി ഭാർഗവിയുടെ തലമുടിയിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഭാർഗവി പ്രയാസത്തോടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

 അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞത് കുറ്റബോധമായിരുന്നു.

തടസ്സപ്പെട്ട ശബ്ദത്തോടെ ഭാർഗവി ചോദിച്ചു: "മോളെ... ഞാൻ നിന്നെ ഇത്രയേറെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടും, നീ അനുഭവിച്ച വേദനകൾ ഒട്ടും ചെറുതല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും...

 എന്തിനാണ് നീ എന്നെ ഇത്രയധികം സ്നേഹത്തോടെയും കരുതലോടെയും പരിചരിക്കുന്നത്? 

എനിക്ക് നിന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാൻ പോലും അർഹതയില്ല."

അശ്വതി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ ഭാർഗവിയെ തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ, ആ നിമിഷം അശ്വതിയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നായിരുന്നു ഓടിയത്.

 താൻ അനുഭവിച്ച ഓരോ കഷ്ടപ്പാടിനും മറുപടിയായി, താൻ തന്നെ വളരെ ആസൂത്രിതമായി ഭാർഗവിയുടെ ഭക്ഷണരീതികളിൽ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങളാണ് അവരെ ഈ കിടപ്പിലേക്കെത്തിച്ചത് എന്ന് അശ്വതിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു.

 താൻ തന്നെയാണ് ഈ രോഗത്തിന്റെ തുടക്കക്കാരി എന്ന സത്യം അശ്വതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി പടർത്തി.

 തന്നെ ക്രൂരമായി മർദിച്ചവർക്ക്, അവരുടെ അധികാരത്തിന്റെ അഹങ്കാരം തകർക്കാൻ ഇതിൽപ്പുറം മറ്റൊരു ശിക്ഷയില്ലെന്ന് അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

താൻ തന്നെ വരുത്തിവെച്ച ഈ രോഗാവസ്ഥയിൽ കിടന്ന് അവർ തന്റെ മുൻപിൽ തോറ്റുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അശ്വതിക്ക് വലിയൊരു ജയം ലഭിച്ചതുപോലെ തോന്നി. 

ആ തോൽവിയിൽ നിന്നാണ് ഭാർഗവിയുടെ പുതിയൊരു തുടക്കം കുറിക്കപ്പെട്ടത്.

കാലം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. 

അശ്വതിയുടെ കരുത്താർന്ന പരിചരണത്തിൽ ഭാർഗവി പതിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. 

പക്ഷേ, പഴയ ആ അഹങ്കാരമെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. 

മരുമകളുടെ കണ്ണിലെ തിളക്കവും ആത്മവിശ്വാസവും കണ്ടപ്പോൾ ഗോപിയും രാജേഷും തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഈ വീട്ടിലെ യഥാർത്ഥ ഭരണാധികാരി അശ്വതിയാണെന്ന്. 

അശ്വതി തന്റെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി മികച്ചൊരു ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. താൻ സ്വപ്നം കണ്ട ആ നഗരത്തിലെ ഓഫീസിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ, പ്രതികാരം എന്നത് ആയുധം കൊണ്ടല്ല, ബുദ്ധി കൊണ്ടും സ്നേഹം കൊണ്ടും എങ്ങനെയാണ് നടപ്പിലാക്കേണ്ടതെന്ന് അവൾ അഭിമാനത്തോടെ ഓർത്തു. അച്ഛനും അമ്മയും രാഹുലും അശ്വതിയുടെ നേട്ടങ്ങളിൽ അഭിമാനിച്ചു.

 കഷ്ടപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞ ആ ഗ്രാമത്തിലെ പെൺകുട്ടി, സ്വന്തം ജീവിതം സ്വയം കെട്ടിപ്പടുത്ത് വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.