✍️ Shadow Writter
📅 May 26, 2026
💬0 Comments
അരുണക്കാടിന്റെ വിളി Part 5 | Malayalam Horror Story
👁️ Loading views...
മേൽക്കൂരയിലെ കല്ലുകൾ ഓരോന്നായി താഴേക്ക് പതിച്ചു.
പുറത്ത് അരുണക്കാട് മുഴുവൻ ഭ്രാന്തുപിടിച്ചതുപോലെ അലറുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ കൈയിലെ കത്തി വിറച്ചു.
“എനിക്ക് മരിക്കണോ…?”
അവന്റെ അച്ഛൻ കണ്ണുനിറച്ച് തല താഴ്ത്തി.
“നിന്നെക്കാൾ ആയിരങ്ങൾ ജീവിക്കണം…”
ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം കീറി.
ജീവിതം മുഴുവൻ അവൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…
തന്റെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഒരു ഭീകരശക്തി ജീവിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞു.
---
ആ ശക്തി പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നിലം അതിന്റെ കാലടിയിൽ ഉരുകി.
നൂറുകണക്കിന് മുഖങ്ങൾ അതിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് നിലവിളിച്ചു.
“നീ ഞങ്ങളുടേതാണ്…”
“ഞങ്ങളെ വിട്ട് പോകാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല…”
ആ ശബ്ദങ്ങൾ ആദിത്യന്റെ തല പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന പോലെ തോന്നിച്ചു.
അവൻ മുട്ടുകുത്തി വീണു.
അപ്പോൾ…
പെൺകുട്ടി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
ആ സ്പർശം മാത്രം തണുത്ത ഇരുട്ടിനിടയിൽ ഒരു വെളിച്ചം പോലെ തോന്നി.
“നീ ഇപ്പോഴും മനുഷ്യനാണ്…” അവൾ മന്ദമായി പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല…”
“അതെ.”
അവൾ കണ്ണീരോടെ ചിരിച്ചു.
“കാരണം നീ ഭയപ്പെടുന്നു.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“ഭയം ഉള്ളവർക്ക് ഇപ്പോഴും ആത്മാവുണ്ട്.”
---
ആ ശക്തി പെട്ടെന്ന് ഗർജിച്ചു.
ക്ഷേത്രം മുഴുവൻ നടുങ്ങി.
ശേഷം അത് ഭീകര വേഗത്തിൽ ആദിത്യന്റെ നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു.
അതേ നിമിഷം…
ആദിത്യന്റെ അച്ഛൻ അവനെ തള്ളി മാറ്റി.
ധഡ്!
ആ ശക്തിയുടെ കൈ അവന്റെ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ കുത്തിക്കയറി.
“അച്ഛാ!!!”
രക്തം ക്ഷേത്ര നിലത്തിലേക്ക് ഒഴുകി.
അവന്റെ അച്ഛൻ അവസാന ശ്വാസത്തിൽ ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ…”
“അത് ദുർബലമായി…”
“അവസാനിപ്പിക്ക്…”
അവന്റെ കൈ താഴേക്ക് വീണു.
കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായി.
---
ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നു.
ഭയം…
വേദന…
കോപം…
എല്ലാം ഒരുമിച്ച് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
ആ ശക്തി വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കയറാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ…
ആദിത്യൻ പിന്നോട്ട് പോയില്ല.
അവൻ കത്തി മുറുകെ പിടിച്ചു.
പെൺകുട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തലകുലുക്കി.
“ഇനി ഒരേയൊരു വഴി മാത്രം…”
ആദിത്യൻ കണ്ണടച്ചു.
കുഞ്ഞായിരുന്ന കാലം…
അമ്മയുടെ ചിരി…
അച്ഛന്റെ കൈ…
ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ…
എല്ലാം ഒരുമിച്ച് മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ശേഷം അവൻ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നു.
ആ ശക്തി നേരെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
അതിന്റെ നടുവിലെ തന്റെ സ്വന്തം മുഖം ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല…”
ആദിത്യൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ഭയമുണ്ട്…”
“പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെക്കാൾ ശക്തനാണ്.”
അടുത്ത നിമിഷം…
അവൻ കത്തി സ്വന്തം നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തിക്കയറ്റി.
---
ഒരു ഭീകര നിലവിളി കാട് മുഴുവൻ പടർന്നു.
ആകാശം ചുവന്നു.
മരങ്ങൾ വിറച്ചു.
ആ ശക്തി വേദനയിൽ അലറി.
അതിന്റെ ശരീരത്തിലെ മുഖങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി അപ്രത്യക്ഷമായി.
പിന്നീട്…
ആ ഭീകരരൂപം തീപിടിച്ച് കത്തിനശിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പുറത്ത് അരുണക്കാട് മുഴുവൻ കാറ്റിൽ പൊളിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ അലറുകയായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി കുടുങ്ങിക്കിടന്ന ആത്മാക്കൾ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മോചിതരായി.
അവയുടെ മുഖങ്ങളിൽ ആദ്യമായി സമാധാനം തെളിഞ്ഞു.
---
ക്ഷേത്രം തകർന്നുവീഴാൻ തുടങ്ങി.
പെൺകുട്ടി ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
അവന്റെ ശരീരം തണുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
“നീ ഇത് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നില്ല…” അവൾ കരഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ ക്ഷീണിച്ചൊരു ചിരി ചിരിച്ചു.
“ഇനി… ആരും ഭയന്ന് ജീവിക്കേണ്ട…”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു.
പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുനീർ അവന്റെ കൈയിൽ വീണു.
അപ്പോൾ…
അവളുടെ ശരീരം പതുക്കെ വെളിച്ചമായി മാറാൻ തുടങ്ങി.
ആദിത്യൻ കണ്ണുതുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“നീ… ആരാണ് ശരിക്കും?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ ഇനി ഭയം ഇല്ലായിരുന്നു.
“ഞാൻ…”
“ഈ കാട്ടിൽ ആദ്യമായി ബലി കൊടുത്ത പെൺകുട്ടി…”
അവളുടെ രൂപം കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു.
---
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ…
അരുവിക്കര ഗ്രാമക്കാർ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി അരുണക്കാടിനുള്ളിലേക്ക് നടന്നു.
കാട് മാറിയിരുന്നു.
ആ ഭീകരമായ നിശ്ശബ്ദത ഇല്ല.
ഭയം ഇല്ല.
മരങ്ങൾക്കിടയിൽ സൂര്യപ്രകാശം വീണു.
ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ…
ഒരു പഴയ ലോക്കറ്റ് മാത്രം കിടന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ വൃദ്ധൻ അത് എടുത്തു.
അകത്ത് ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ.
ഒരു കുഞ്ഞ്…
അവന്റെ അച്ഛൻ…
പിന്നിൽ എഴുതിയ ഒരു വരി:
> “ഭയത്തെ കൊല്ലാൻ ധൈര്യം മാത്രം മതി.”
---
അതിനുശേഷം…
രാത്രി പത്ത് മണിക്ക് ശേഷവും ആളുകൾ അരുണക്കാട് കടക്കാൻ തുടങ്ങി.
പക്ഷേ ചില രാത്രികളിൽ…
കാറ്റ് ശക്തിയായി വീശുമ്പോൾ…
കാട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു യുവാവിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാമെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു.
“ഭയപ്പെടണ്ട…”
“ഇപ്പോൾ ഈ കാട് സുരക്ഷിതമാണ്…”