✍️ Shadow Writter
📅 May 24, 2026
💬0 Comments
മൂന്നാം നിലയിലെ റൂം Part 3 (Final Part)
👁️ Loading views...
അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴെ വീണു.
ഫ്ലാഷ് ഓഫ്.
മുറി വീണ്ടും പൂർണ്ണ ഇരുട്ടിൽ.
അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം.
പിന്നെ…
അവന്റെ ചെവിക്ക് തൊട്ടരികിൽ ഒരു ശബ്ദം.
> “അവൻ എന്നെ രക്ഷിച്ചില്ല…”
അർജുൻ പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് ചാടി.
ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
ആ ചെറിയ വെളിച്ചത്തിൽ മീര അവന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം കൂടുതൽ ഭീകരം.
കണ്ണുകളില്ലാത്ത കറുത്ത കുഴികളിൽ നിന്ന് കറുത്ത ദ്രാവകം ഒഴുകുന്നു.
പക്ഷേ ശബ്ദത്തിൽ കോപത്തേക്കാൾ വേദനയായിരുന്നു.
“അവർ എന്നെ കൊല്ലാൻ വന്നപ്പോൾ… അവൻ എല്ലാം കണ്ടു.”
“ആര്?”
> “റിസപ്ഷനിസ്റ്റ്.”
പെട്ടെന്ന് വാതിൽ സ്വയം തുറന്നു.
പുറത്തെ കോറിഡോറിൽ ആ വയോധികൻ നിൽക്കുന്നു.
അയാൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
“അവൾ പറയുന്നത് മുഴുവൻ സത്യമല്ല…”
മീര ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി മനുഷ്യരുടെത് പോലെ ആയിരുന്നില്ല.
> “പറയൂ… പിന്നെ എന്ത് ചെയ്തു നീ?”
റിസപ്ഷനിസ്റ്റിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഞാൻ പേടിച്ചു…”
അയാൾ മതിലിൽ ചാരി നിന്നു.
“അവളെ രക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.”
അർജുൻ മിണ്ടാതെ കേട്ടു.
“അവർ മീരയെ കൊന്ന ശേഷം… ലോഡ്ജിന് തീ വെച്ചു.”
മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ കോറിഡോറിലെ മതിലുകൾ ഒരു നിമിഷം മാറി.
പഴയ കത്തിയ പാടുകൾ എല്ലായിടത്തും തെളിഞ്ഞു.
“ആ തീയിൽ ഞാനും മരിച്ചു.”
അർജുൻ പതുക്കെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ഇപ്പോൾ അവന് മനസ്സിലായി.
ഈ ലോഡ്ജിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരേയൊരു മനുഷ്യൻ താനാണ്.
മീര അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
> “എനിക്ക് പുറത്തേക്ക് പോകണം…”
“എങ്ങനെ?”
അവൾ വിരൽ ചൂണ്ടിയത് കോറിഡോറിന്റെ അവസാനം ഉണ്ടായിരുന്ന പഴയ കണ്ണാടിയിലേക്ക്.
“എൻറെ ശരീരം ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്.”
അർജുൻയും റിസപ്ഷനിസ്റ്റും കണ്ണാടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
കണ്ണാടിയുടെ മേൽ മുഴുവൻ കറുത്ത പാടുകൾ.
റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് വിറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു—
“തീപിടിത്തത്തിന് ശേഷം ഈ കണ്ണാടി ആരും തകർക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”
മീര പതുക്കെ അടുത്തെത്തി.
> “ഇത് തുറക്കൂ…”
അർജുൻ ഭയന്ന് ചോദിച്ചു.
“തുറന്നാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?”
മീരയുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി.
> “സത്യം പുറത്തുവരും…”
പെട്ടെന്ന് കോറിഡോറിൽ കനത്ത ശബ്ദം.
ആ നാലുപേരുടെ നിഴലുകൾ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
മുഖം മുഴുവൻ കരിഞ്ഞ അവസ്ഥ.
അവരാണ് മീരയെ കൊന്നവർ.
റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറി.
“അവർ ഓരോ രാത്രിയും തിരിച്ചു വരും…”
ആ നിഴലുകൾ പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
> “അവളെ പുറത്തേക്ക് വിടരുത്…”
അർജുൻ കണ്ണാടി നോക്കി.
അകത്ത് എന്തോ ചലിക്കുന്നു.
മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ രൂപം പോലെ.
പിന്നിൽ ആ നിഴലുകൾ അടുത്തെത്തി.
സമയം കുറവാണ്.
അർജുൻ ഒരു ഇരുമ്പ് സ്റ്റാൻഡ് എടുത്ത് മുഴുവൻ ശക്തിയോടെ കണ്ണാടിയിൽ അടിച്ചു.
> ധം!!!
ആദ്യ അടിയിൽ പൊട്ടിയില്ല.
വീണ്ടും—
> ധം!!!
കണ്ണാടിയിൽ വിള്ളൽ.
അപ്പോൾ മീര ഭീകരമായി അലറി.
മുഴുവൻ ലോഡ്ജും വിറച്ചു.
നിഴലുകൾ വേഗത്തിൽ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
അർജുൻ അവസാനമായി മുഴുവൻ ശക്തിയോടെ അടിച്ചു.
> ക്റാഷ്!!!
കണ്ണാടി തകർന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം—
മുഴുവൻ ലോഡ്ജും ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി.
ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഭയങ്കര നിലവിളി.
പിന്നെ…
നിശ്ശബ്ദം.
---
രാവിലെ.
പോലീസ് റോഡരികിൽ ബോധരഹിതനായി കിടന്ന അർജുനെ കണ്ടെത്തി.
അവൻ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു.
പോലീസ് പറഞ്ഞു—
> “അവിടെ ലോഡ്ജ് ഒന്നുമില്ല.”
അർജുൻ ഞെട്ടി.
അവർ കാണിച്ച സ്ഥലത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് കത്തി നശിച്ച ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം.
പക്ഷേ അർജുൻ വിശ്വസിച്ചില്ല.
കാരണം…
അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു പഴയ റൂം കീ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
> ROOM 309