👁️ Loading views...

ആ ശബ്ദം മുഴുവൻ കോറിഡോറിലും മുഴങ്ങി.

അർജുൻ പിന്നോട്ട് നടന്നു.

ഓരോ റൂമിനകത്തും നിൽക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളില്ലാത്ത പെൺകുട്ടികൾ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

അവരുടെ കാലുകൾ നിലത്ത് തൊടുന്നില്ല.

കറുത്ത നിഴൽ പോലെ അവർ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

അർജുൻ ഭയന്ന് ഓടി.

പക്ഷേ കോറിഡോർ അവസാനിക്കുന്നില്ല.

അവൻ എത്ര ഓടിയാലും അതേ സ്ഥലം വീണ്ടും വീണ്ടും.

പിന്നിൽ നിന്ന് ആ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു—

> “നോക്കിയല്ലോ… ഇനി പോകാൻ പറ്റില്ല…”

പെട്ടെന്ന് ആരോ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു അകത്തേക്ക് വലിച്ചു.

അർജുൻ നിലത്തേക്ക് വീണു.

അവൻ നോക്കുമ്പോൾ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ്.

ഒരു പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിനകത്താണ് ഇരുവരും.

വാതിൽ അടച്ചതും പുറത്തുനിന്ന് നഖംകൊണ്ട് ചുരണ്ടുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.

> “ക്ര്ര്ര്… ക്ര്ര്ര്…”

അർജുൻ വിറച്ച് ചോദിച്ചു.

“അത്… എന്താണ്?”

റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിന്നെ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ അവന് കൊടുത്തു.

ആ ഫോട്ടോയിൽ അതേ ലോഡ്ജ്.

പക്ഷേ പുതിയത് പോലെ.

മുൻവശത്ത് ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുന്നു.

വെളുത്ത ചുരിദാർ.

നീണ്ട മുടി.

“ഇതാണ് മീര.”

“ആരാ അവൾ?”

“ഈ ലോഡ്ജിന്റെ ഉടമയുടെ മകൾ.”

പുറത്ത് വീണ്ടും വാതിലിൽ അടിയേറ്റു.

> ധം!!!

റിസപ്ഷനിസ്റ്റിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ്… ഒരു രാത്രി മീര ഇവിടെ കൊല്ലപ്പെട്ടു.”

അർജുൻ ശ്വാസം പിടിച്ചു കേട്ടു.

“ആരാണ് കൊന്നത്?”

റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് നേരെ അവനെ നോക്കി.

“ലോഡ്ജിൽ താമസിച്ച നാല് പേർ.”

മഴയുടെ ഇടിമിന്നൽ ജനലിലൂടെ മുറിയിലേക്ക് തെളിഞ്ഞു.

“അവർ അവളെ മൂന്നാം നിലയിലെ ആ റൂമിൽ പൂട്ടി… ക്രൂരമായി കൊന്നു.”

അർജുൻ നടുങ്ങി.

“പോലീസ്?”

“കേസായി. പക്ഷേ മൃതദേഹം കിട്ടിയില്ല.”

പുറത്ത് നിന്നുള്ള ശബ്ദം ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ അടുത്ത്.

ആരോ വാതിലിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് നോക്കുന്നതുപോലെ നിഴൽ.

റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു—

> “അവൾ മരിച്ചില്ല.”

അർജുൻ ഞെട്ടി.

“എന്ത്?”

“അവൾ ഇപ്പോഴും ആ റൂമിലുണ്ട്.”

പെട്ടെന്ന് ലൈറ്റ് ഓഫ് ആയി.

മുറി ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങി.

അർജുൻ ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ഓൺ ചെയ്തു.

റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ഇല്ല.

അവൻ പേടിച്ച് ചുറ്റും നോക്കി.

മുറിയുടെ കോണിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നു.

വെളുത്ത ഡ്രസ്.

മുടി മുഖം മറച്ചിരിക്കുന്നു.

അർജുൻ പതുക്കെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ഫ്ലാഷിന്റെ വെളിച്ചം മുഖത്തേക്ക് വീണു.

കണ്ണുകളില്ലാത്ത മീര.

അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ പിളർന്നു.

> “അവൻ നിന്നോട് സത്യം പറഞ്ഞില്ല…”

അർജുൻ വിറച്ച് ചോദിച്ചു.

“എന്ത് സത്യം?”

അവൾ തല ചെരിച്ച് ചിരിച്ചു.

പിന്നെ വിരൽ ഉയർത്തി വാതിലിനരികിൽ തൂങ്ങിയ പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് കാണിച്ചു.

അർജുൻ ഫ്ലാഷ് അവിടെ തിരിച്ചു.

ഫോട്ടോയിൽ പഴയ ലോഡ്ജ് സ്റ്റാഫ് എല്ലാവരും നിൽക്കുന്നു.

അവരിൽ ഒരാൾ…

ഇപ്പോഴത്തെ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ്.

പക്ഷേ ഫോട്ടോയുടെ താഴെ എഴുതിയിരുന്നത്:

> “1998-ലെ തീപിടിത്തത്തിൽ മരിച്ച ജീവനക്കാർ”

അർജുന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴെ വീണു.

കാരണം…

പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പേ മരിച്ച മനുഷ്യനാണ് ഇതുവരെ അവനോട് സംസാരിച്ചിരുന്നത്.