✍️ Shadow Writter
📅 May 24, 2026
💬0 Comments
മൂന്നാം നിലയിലെ റൂം Part 1
👁️ Loading views...
രാത്രി പത്ത് മണിയോടെ മഴ കനത്തുതുടങ്ങി.
ബൈക്കിൽ യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന അർജുൻ പൂർണ്ണമായി നനഞ്ഞ നിലയിൽ റോഡരികിലെ ചെറിയ പട്ടണത്തിലെത്തി.
അവിടെ കൂടുതലായി കടകളും അടഞ്ഞിരുന്നു.
മഴ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നതിനാൽ അവൻ താമസിക്കാൻ ഒരു ലോഡ്ജ് അന്വേഷിച്ചു.
കുറച്ച് അകലെ പഴകിയ ഒരു ബോർഡ് കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
> “ശ്രീദേവി ലോഡ്ജ്”
ബോർഡിലെ പകുതി ലൈറ്റുകൾ കത്തിയിരുന്നില്ല.
അവൻ അകത്ത് കയറി.
റിസപ്ഷനിൽ ഏകദേശം അറുപത് വയസ്സുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച കണ്ണുകളും ചുളിവ് നിറഞ്ഞ മുഖവും.
“റൂം ഉണ്ടോ?”
അർജുൻ ചോദിച്ചു.
ആ മനുഷ്യൻ കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
“ഒരു റൂം മാത്രം ബാക്കിയുണ്ട്.”
“മതി.”
റജിസ്റ്ററിൽ പേര് എഴുതുമ്പോൾ അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചു—
ലോഡ്ജിൽ മറ്റാരുടെയും പേരില്ല.
“ആരും ഇല്ലേ ഇവിടെ?”
“മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ ആളുകൾ ഇവിടെ താമസിക്കാറില്ല.”
അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിചിത്രത ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ താക്കോൽ കൊടുത്തു.
> “രണ്ടാം നില. റൂം 207.”
അർജുൻ മുകളിലേക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങി.
പെട്ടെന്ന് റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“സാർ…”
“എന്താ?”
“മൂന്നാം നിലയിലേക്ക് പോകരുത്. പ്രത്യേകിച്ച് അവസാന റൂം.”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“ഹൊറർ സ്റ്റോറിയോ?”
പക്ഷേ ആ മനുഷ്യൻ ചിരിച്ചില്ല.
---
റൂം പഴയതായിരുന്നു.
മതിലുകളിൽ നനവും പഴകിയ മണം.
പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ ഫോൺ ചാർജിൽ കുത്തി കിടന്നു.
രാത്രി ഏകദേശം 2 മണിയാകുമ്പോൾ…
> “ടക്… ടക്… ടക്…”
ആരോ മതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം.
അവൻ കണ്ണുതുറന്നു.
വീണ്ടും—
> “ടക്… ടക്… ടക്…”
പിന്നെ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ.
അർജുൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
ശബ്ദം മുകളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്.
മൂന്നാം നില.
അവൻ ആദ്യം അവഗണിച്ചു.
പക്ഷേ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഫർണിച്ചർ വലിക്കുന്ന പോലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടു.
അവന്റെ കൗതുകം കൂടി.
അവൻ പതുക്കെ റൂമിന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
മുഴുവൻ ലോഡ്ജും നിശ്ശബ്ദം.
മഴയുടെ ശബ്ദവും മുകളിലെ കരച്ചിലും മാത്രം.
മൂന്നാം നിലയിലേക്കുള്ള പടികൾ ഇരുണ്ടിരുന്നു.
ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ഓൺ ചെയ്ത് അവൻ മുകളിലേക്ക് നടന്നു.
മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരമുഴുവൻ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു.
അവിടെ എല്ലാ റൂമുകളും അടഞ്ഞ നിലയിൽ.
പൊടിപിടിച്ച വാതിലുകൾ.
ചിലതിൽ പഴയ രക്തക്കറ പോലുള്ള പാടുകൾ.
പക്ഷേ കോറിഡോറിന്റെ അവസാനം ഒരു റൂമിന്റെ അടിയിൽ നിന്ന് മാത്രം വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നു.
അത് അവസാന റൂം.
കരച്ചിൽ അവിടെ നിന്നാണ്.
അർജുൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
വാതിലിൽ നമ്പർ ഇല്ല.
അകത്ത് ആരോ നടക്കുന്നതുപോലെ നിഴൽ.
അവൻ ശ്വാസം പിടിച്ച് ചെറിയ ഹോളിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കി.
ഒരു പഴയ കട്ടിലിൽ വെളുത്ത ഡ്രസ് ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുന്നു.
തല താഴ്ത്തി കരയുന്നു.
അവളുടെ മുടി മുഴുവൻ മുഖം മറച്ചിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്…
കരച്ചിൽ നിർത്തി.
മുറി പൂർണ്ണ നിശ്ശബ്ദമായി.
അവൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.
മുടി മാറി.
അർജുൻ ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
കാരണം…
അവൾക്ക് കണ്ണുകളില്ലായിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട ഭാഗം മുഴുവൻ കറുത്ത കുഴി പോലെ.
അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
വാതിലിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
> “ടക്…”
ഒരു കാൽച്ചുവട്.
> “ടക്…”
വീണ്ടും.
അർജുൻ പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് പോകാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ അവന്റെ പിന്നിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നു.
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
റിസപ്ഷനിസ്റ്റ്.
അയാൾ ഇരുണ്ട കോറിഡോറിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
> “അവൾക്ക് ആളുകൾ ഹോളിലൂടെ നോക്കുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല…”
അർജുൻ ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അപ്പോൾ വാതിലിനകത്ത് നിന്ന് ഒരു വലിയ അടിയേറ്റു.
> ധം!!!
വാതിൽ വിറച്ചു.
വീണ്ടും—
> ധം!!! ധം!!!
പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം അകത്ത് നിന്ന് കേട്ടു.
> “തുറക്കൂ…”
അർജുൻ ഓടാൻ തിരിഞ്ഞു.
പക്ഷേ കോറിഡോർ മാറിയിരുന്നു.
പടികൾ കാണുന്നില്ല.
അവിടെ ഇപ്പോൾ അനന്തമായി നീളുന്ന ഇരുണ്ട വഴിയേ ഉള്ളൂ.
എല്ലാ വാതിലുകളും പതുക്കെ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഓരോ റൂമിനകത്തും…
ആ കണ്ണുകളില്ലാത്ത പെൺകുട്ടി തന്നെ.
എല്ലാവരും ഒരേസമയം തല തിരിച്ചു അർജുനെ നോക്കി.
പിന്നെ ഒരേ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു—
> “ഇവിടെ നിന്നു ആരും പോകാറില്ല…”
തുടരും......