👁️ Loading views...

ആതിരയുടെ ജീവിതം അതീവ ശാന്തമായിരുന്നു.

 ഒതുങ്ങിയ സ്വഭാവം, ചുരുക്കം ചില സുഹൃത്തുക്കൾ.

ജീവിതത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത അവൾ എപ്പോഴും കൊണ്ടുനടന്നിരുന്നു. 

വല്ലാതെ പുഞ്ചിരിക്കാനോ ആരുമായും അധികം ഇടപഴകാനോ അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല. 

അവളുടെ ഉള്ളിൽ എപ്പോഴോ നശിച്ചുപോയ ഒരു പഴയ കാലത്തിന്റെ കനലുകൾ ഇന്നും എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

ഒരു ജോലി കണ്ടെത്തി ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഏക ലക്ഷ്യം.

ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണക്കടയിൽ ആതിര സെയിൽസ് ഗേൾ ആയി ചേർന്നു.

 പഴയ തറവാട്ടു വീടുകളിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ആഭരണങ്ങൾ പഴയ രൂപത്തിലാക്കി വിൽക്കുന്ന കടയായിരുന്നു അത്. 

അവിടുത്തെ മുതലാളിയും മറ്റു ജോലിക്കാരും വളരെ നല്ലവരായിരുന്നു.

 ആതിരയുടെ ജോലിയിൽ അവർക്ക് നല്ല വിശ്വാസമായിരുന്നു.

 വലിയ തിരക്കില്ലാത്ത, ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ആ സ്വർണ്ണത്തിളക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ അവൾ തന്റെ പഴയകാല വേദനകളെ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

കടയിലെ ജോലിക്കാരനായ ശേഖരൻ ചേട്ടന്റെ മകൻ ആദിത്യൻ ഇടയ്ക്കിടെ കടയിൽ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. 

ആദിത്യന്റെ സൗമ്യമായ പെരുമാറ്റം ആതിരയെ ആകർഷിച്ചു.

 രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ നല്ലൊരു സൗഹൃദം വളർന്നു, അത് പതിയെ പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴിമാറി.

 ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം തിരിച്ചുകിട്ടിയെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. 

ആദ്യമായി ആതിര മനോഹരമായി ചിരിച്ചു തുടങ്ങി. ആദിത്യന്റെ സ്നേഹം അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ടിനെ നീക്കിക്കളയുമെന്ന് അവൾ കരുതി.

അപ്രതീക്ഷിതമായി കടയിലെ കണക്കുകളിൽ ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങി. 

ചില ദിവസങ്ങളിൽ സ്വർണ്ണം കുറയുന്നു. 

ആദ്യം എല്ലാവരും അത് ഒരു തെറ്റായി കരുതിയെങ്കിലും, ആഴ്ചകൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ സംശയം ബലപ്പെട്ടു. 

ആതിരയുടെ ഓരോ നീക്കങ്ങളും ഉടമസ്ഥർ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി. 

കടയിൽ നടക്കുന്ന ഈ ചെറിയ തിരിമറികൾ ആതിര അറിയുന്നുണ്ടോ അതോ അവൾ തന്നെയാണോ ഇതിന് പിന്നിൽ എന്ന ചിന്ത ഉടമയുടെ ഉള്ളിൽ വിത്തായി വീണു.

ഒരു ദിവസം സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും ഞെട്ടിപ്പോയി.

 രാത്രി വൈകി ആതിര രഹസ്യമായി കടയിൽ നിന്ന് സ്വർണ്ണം മാറ്റുന്ന ദൃശ്യം തെളിഞ്ഞു! ആദിത്യൻ തകർന്നുകഴിഞ്ഞു. 

തന്റെ പ്രണയിനിയെ താൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന സങ്കടം അവനെ തളർത്തി. 

ഉടമസ്ഥർ പോലീസിനെ വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

 തെളിവുകൾ ആതിരയ്ക്ക് എതിരായിരുന്നു. അവൾ കുറ്റം സമ്മതിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല, മറിച്ച് നിശബ്ദയായി നിന്നു.

ആതിരയുടെ ജയിലിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ആദിത്യൻ അവളോട് ചോദിച്ചു,

 "എന്തിനായിരുന്നു നീ ഇത് ചെയ്തത്?

 നമ്മൾ എത്ര സന്തോഷമായിരുന്നില്ലേ?"

അപ്പോൾ ആതിര ഒന്ന് ചിരിച്ചു. 

അവൾ പറഞ്ഞു, "ഈ കടയുടെ ഉടമസ്ഥൻ ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? പത്ത് വർഷം മുൻപ് എന്റെ അച്ഛന്റെ ചെറിയ സ്വർണ്ണപ്പണിക്കട തട്ടിയെടുത്ത്, 

അദ്ദേഹത്തെ ആത്മഹത്യയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട അതേ മനുഷ്യനാണ് ഇയാൾ! 

ഞാൻ ഈ കടയിൽ വന്നത് ജോലി ചെയ്യാനല്ല, അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് കാരണക്കാരായവരുടെ സമ്പത്ത് നശിപ്പിക്കാനാണ്. 

ഇന്ന് നിങ്ങൾ കാണുന്ന ഈ നഷ്ടം, എന്റെ അച്ഛൻ അനുഭവിച്ച വേദനയുടെ പത്തിലൊന്ന് പോലും വരില്ല."

ആതിരയുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ ഭയമല്ല, മറിച്ച് പ്രതികാരം നിറവേറ്റിയതിന്റെ ഒരു വലിയ സമാധാനമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.