👁️ Loading views...

പകൽ സമയത്ത് ആ ഗ്രാമം സ്വർഗം പോലെ മനോഹരമായിരുന്നു. പച്ചപ്പും, കാറ്റിൽ വീശുന്ന തേങ്ങകളും, മലമുകളിൽ നിന്നും പതിക്കുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും…

പക്ഷേ രാത്രി…

രാത്രി പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞാൽ ആ ഗ്രാമം ജീവനില്ലാത്തതുപോലെ മാറും.

കടകൾ അടയും.

വീടുകളുടെ വാതിലുകൾ പൂട്ടും.

വീഥികളിൽ നായ്ക്കളുടെ കുരച്ചുപോലും കേൾക്കില്ല.

കാരണം…

ഗ്രാമത്തിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള അരുണക്കാട്.

ആ കാട് ഒരു സാധാരണ കാട് അല്ലെന്ന് അവിടുത്തെ ആളുകൾ വിശ്വസിച്ചു.

“പത്ത് മണിക്ക് ശേഷം ആ കാട്ടിൽ കയറുന്നവൻ ജീവനോടെ തിരികെ വരില്ല…”

ഇത് ഒരു കഥയല്ലായിരുന്നു.

ഗ്രാമത്തിലെ പലരും കാണാതായിട്ടുണ്ട്.

ചിലരുടെ മൃതദേഹം പോലും കിട്ടിയിട്ടില്ല.

കിട്ടിയവരുടെ മുഖത്ത് ഒരേ ഭയം മാത്രം.

കണ്ണുകൾ പൂർണമായി തുറന്ന നിലയിൽ…

മരണത്തിന് മുൻപ് അവർ കണ്ടത് എന്താണെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞില്ല.

---

ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി.

ഗ്രാമത്തിലെ ചായക്കടയിൽ കുറച്ച് പേർ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.

പുറത്ത് ഇടിയും മിന്നലും.

അപ്പോഴാണ് ഒരു ജീപ്പ് അവിടെ നിർത്തിയത്.

അതിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത് ഏകദേശം 28 വയസുള്ള ഒരു യുവാവ്.

കറുത്ത ജാക്കറ്റ്.

കണ്ണിൽ ക്ഷീണം.

പേര് — ആദിത്യൻ.

“അക്കരെ ഉള്ള മലയൂരിലേക്ക് പോകാൻ വഴി ഇതാണോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

ചായക്കടക്കാരൻ മന്ദമായി തല ഉയർത്തി നോക്കി.

“ഇപ്പോഴോ?”

“അതെ.”

“സമയം എത്രയായെന്ന് അറിയാമോ?”

ആദിത്യൻ കൈവാച്ച് നോക്കി.

“9:40.”

കടയിലെ എല്ലാവരും തമ്മിൽ നോക്കി.

ഒരു വൃദ്ധൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:

“മോനെ… പത്ത് മണിക്ക് മുൻപ് ആ കാട് കടക്കാൻ പറ്റില്ലെങ്കിൽ ഇന്നേക്ക് ഇവിടെ തന്നെ നിന്നോളൂ.”

ആദിത്യൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ ഭൂതപ്രേതങ്ങളിൽ വിശ്വസിക്കില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ചായക്കടയിൽ ഒരു തണുത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

വൃദ്ധൻ അടുത്തേക്ക് വന്ന് മന്ദമായി പറഞ്ഞു:

“അത് ഭൂതമല്ല…”

“അപ്പോൾ?”

വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയത്തോടെ വിറച്ചു.

“അത്… ഒരു ശക്തിയാണ്.”

---

9:55.

ആദിത്യന്റെ ജീപ്പ് അരുണക്കാടിന്റെ പ്രവേശന കവാടത്തിന് മുന്നിലെത്തി.

മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.

കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ഇരുട്ടിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു.

ജീപ്പിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ പോലും ആ ഇരുട്ട് കീറാൻ കഴിയാത്ത പോലെ.

കാറ്റിൽ വിചിത്രമായ ഒരു ശബ്ദം.

ആരോ ദൂരത്ത് കരയുന്ന പോലെ…

ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

പിന്നീട് ചിരിച്ചു.

“ഇതൊക്കെ ആളുകളുടെ ഭ്രമം മാത്രം.”

അവൻ ജീപ്പ് മുന്നോട്ട് എടുത്തു.

കാട് അവനെ വിഴുങ്ങി.

---

10:07 PM.

ജീപ്പിന്റെ റേഡിയോ പെട്ടെന്ന് ഓഫ് ആയി.

ഹെഡ്‌ലൈറ്റുകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു.

ഫോൺ സിഗ്നൽ ഇല്ലാതായി.

പിന്നീട്…

റോഡിന്റെ നടുവിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു.

വെളുത്ത വസ്ത്രം.

നീളമുള്ള മുടി.

മുഖം വ്യക്തമായില്ല.

ആദിത്യൻ ബ്രേക്ക് അമർത്തി.

“ഹലോ!”

ആ രൂപം പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.

അപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം നിശ്ചലമായി.

കാരണം…

ആ മുഖത്തിന് കണ്ണുകളില്ലായിരുന്നു.

കറുത്ത ശൂന്യത മാത്രം.

---

ജീപ്പിന്റെ എൻജിൻ സ്വയം ഓഫ് ആയി.

പുറത്ത് മഴ നിശ്ശബ്ദമായി.

കാട് മുഴുവൻ പെട്ടെന്ന് മൗനമായി.

അപ്പോൾ…

ആദിത്യന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം:

“ഇവിടെ വന്നവർ… തിരികെ പോകാറില്ല…”

ആദിത്യൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

പിന്നിലെ സീറ്റിൽ…

ഒരു പെൺകുട്ടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

നനഞ്ഞ വെള്ള വസ്ത്രം.

രക്തം കലർന്ന കണ്ണുകൾ.

അവൾ ചിരിച്ചു.

ജീപ്പിന്റെ വാതിലുകൾ സ്വയം ലോക്ക് ആയി.

പുറത്ത് കാട് മുഴുവൻ ആരോ ഓടുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ…

നൂറുകണക്കിന് കാലടികൾ…

ജീപ്പ് പതുക്കെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വലിഞ്ഞു നീങ്ങാൻ തുടങ്ങി…

തുടരും…